Licznik odwiedzin: 3229

Uzdatnianie wody

Zmiękczanie i dekarbonizacja

Większość wó22Ad na terenie Polski zaliczana jest do średnio lub mocno twardych. Woda ta nie poddana procesowi zmiękczania powoduje w przeciągu kilku lat uszkodzenie urządzeń grzewczych i zarośnięcie instalacji kamieniem kotłowym. Stąd też zmiękczanie wody stosowane jest głównie do celów grzewczych i energetycznych.

Tradycyjne układy zmiękczania wody opierają się na metodach strąceniowych, polegających na usunięciu z wody jonów wapnia i magnezu, przez wytrącenie ich w związkach nierozpuszczalnych. W procesach uzdatniania wody stosuje się następujące metody strąceniowe: dekarbonizacja termiczna, wapnem, wody kwasem, zmiękczanie węglanem i ługiem sodowym, zmiękczanie za pomocą wapna i sody oraz zmiękczanie fosforanami sodowymi. Dekarbonizacja chemiczna polega na rozpadzie rozpuszczonych w wodzie kwaśnych węglanów wapnia i magnezu na trudno rozpuszczalny obojętny węglan wapnia, wodorotlenek magnezu i dwutlenek węgla. Rozpad ten zachodzi w podwyższonej temperaturze. Najpopularniejszą metodą usuwania twardości węglanowej jest dekarbonizacja wapnem. Polega ona na reakcji kwaśnych węglanów wapnia i magnezu z wodorotlenkiem wapnia, czego rezultatem jest wytrącenie się z wody obojętnych węglanów wapnia i wodorotlenków magnezu. W układach technologicznych wapno podawane jest w postaci nasyconego roztworu wody wapiennej. Dekarbonizacja wody kwasem polega natomiast na usunięciu kwaśnych węglanów wapnia i magnezu przez dawkowanie do wody kwasu solnego lub siarkowego. Wytworzone chlorki i siarczany wapnia i magnezu, jako bardziej rozpuszczalne nie stwarzają już tak dużego zagrożenia odkładania się w postaci osadów kamienistych. Jednak zastosowanie metody jest ograniczone, gdyż twardość ogólna wody nie zmniejsza się. Następuje jedynie przesunięcie twardości z węglanowej na niewęglanową. W przypadkach gdy woda wykazuje nieznaczną twardość węglanową przy dużej twardości nie węglanowej, zmiękczanie może odbywać się za pomocą węglanu i ługu sodowego. W wynikuprocesu następuje wytrącanie się węglanów wapnia i wodorotlenku magnezu do granic ich rozpuszczalności oraz pojawienie się w wodzie soli sodowych. Zakres stosowania metody nie jest obecnie zbyt szeroki, ponieważ została ona wyparta przez nowocześniejsze i skuteczniejsze wymieniacze jonowe. Zmiękczanie wody za pomocą wapnia i sody polega zaś na równoczesnym dawkowaniu do wody roztworu węglanu sodowego i wytworzonej w sytniku wody wapiennej. Jest to połączenie taniego dekarbonizowania wody za pomocą wapna i strącania twardości niewęglanowej węglanem sodowym. Inną metodą jest zmiękczanie fosforanami sodowymi. Metoda ta pozwala na uzyskanie stosunkowo niskiej twardości szczątkowej. Do reakcji stosowany jest obojętny fosforan trójsodowy oraz kwaśne fosforany sodowe. Usuwają one jednakowo skutecznie zarówno twardość węglanową i niewęglanową. Kolejnymi metodami zmiękczania wody są metody wymiany jonów polegające na przepuszczaniu wody zawierającej jony wapnia i magnezu przez warstwę wymieniacza jonowego ? jonitu. Wymieniaczami jonowymi są substancje pochodzenia naturalnego lub wytwarzane sztucznie, nierozpuszczalne w wodzie, mające zdolność wymiany jonów z roztworu na jony związane z masą wymieniacza. Substancje takie mające charakter kwasów lub soli kwasów, wymieniają kationy i nazywane są kationami. Substancje o charakterze zasad lub ich soli wymieniają z roztworem aniony i zwane są anionami. Podczas wymiany jonowej obecne w wodzie jony i cząsteczki mające określony ładunek wiązane są przez jonit oddający równocześnie do roztworu jony nieszkodliwe. Stosowane obecnie wymieniacze jonowe są organicznymi związkami syntetycznymi, nierozpuszczalnymi w wodzie i całkowicie lub częściowo odpornymi na działanie kwasów lub zasad. Mają strukturę porowatą, o silnie rozbudowanej powierzchni wewnętrznej, z dużą ilością kanalików. Struktura ta, będąc hydrofobową, charakteryzuje się dużą elastycznością i rozciągliwością, dzięki czemu ziarna po zanurzeniu w wodzie ulegają spęcznieniu. Typowy wymiennik jonowy zbudowany jest ze zbiornika ciśnieniowego, posiadającego dwa otwory włazowe, służące do zasypywania i usuwania jonitu. W górnej części znajduje się układ rozdzielczo-zbiorczy, którym doprowadza się wodę do wymiennika podczas jego pracy oraz odprowadza wodę płuczną podczas regeneracji. W dolnej części zbiornika znajduje się układ drenażowy. Układ regeneracyjny składa się z części wewnętrznej, która ma za zadanie wprowadzić roztwór solanki, kwasu lub ługu sodowego. Część zewnętrzna układu służy natomiast do wytworzenia i magazynowania roztworu. Układ powietrzny składa się z części napowietrzającej złoże oraz z przewodów i zaworów odpowietrzających. Wymienniki muszą być ponadto wyposażone w manometry wskazujące ciśnienia przed i za warstwą jonitu, przepływomierze do pomiaru ilości wody surowej i popłucznej. Na rurociągu wyjściowym z wymiennika ponadto powinien być zamontowany system pomiaru zasolenia wody lub twardości resztkowej. Dla zabezpieczenia instalacji przed korozją kwasową wszystkie wymienniki wodorowe muszą być wyłożone wykładziną kwasoodporną lub powinny być wykonane z materiałów kwasoodpornych. Jako wykładziny używa się najczęściej twardej gumy, zamocowanej na elastycznym podłożu również gumowym.

Karty katalogowe standardowych zmiękczaczy TRX.

adobeZmiękczacze Euro  

adobeZmiękczacz TRX 63

adobeZmiękczacze TRX 77

adobeZmiękczacze TRX 65

adobeZmiękczacze TRX 74

adobeZmiękczacze DUET TRX 63

adobeZmiękczacze DUET TRX 74

adobe Zmiękczacze DUET TRX 77


Karty katalogowe urządzeń na złożu multifunkcyjnym, jednocześnie zmiękczającym i odżelaziającym wodę.

adobeFiltr multifunkcyjny

adobeFiltr multifunkcyjny  TRX